„Cassie uniosła wzrok i wyjrzała przez okno, gdzie mignęła delikatna, szara smuga cienia, szybka jak ślad po wygaszonej zapałce. Koliber. Znała go dobrze. Przylatywał co roku. Wstała i poszła mu się przyjrzeć. Malutki, szmaragdowy ptaszek podobny do obracającego się szybko wrzeciona wirował, jak to było jego zwyczajem, pomiędzy otwierającymi się co dzień po południu trąbkami dziwaczka. Metaliczny a matowy, dosięgalny a niedotykalny, cudowny, bajkowy ptaszek, spowity mgiełką niewidzialnych skrzydełek, tajemniczych jak poświata okalająca księżyc — czy ktokolwiek próbowałby go chwycić W każdym razie nie
Cassie. Niechaj przylatuje tu co roku przez sto lat i zawieszony przez krótką chwilę nad rozwartą trąbką dziwaczka niechaj zaspokaja swoje ogromne, nienasycone pragnienie, niechaj wysysa każdą kroplę słodkiego dżdżu I niechaj leci sobie dalej.
„To mi przypomina kampanię wojskową".
Tak określał ojciec Cassie coroczny popis, a raczej wszystkie związane z nim przygotowania, posunięcia taktyczne i stroje. Przygotowania te trwały przez cały maj, przez wiele upalnych tygodni.
— Żebyście nie mówiły absolutnie nikomu, jaki mamy program — upominała panna Eckhart swoje uczennice na każdej lekcji i na każdej próbie, zupełnie jakby istnieli jeszcze jacyś inni nauczyciele i współzawodnicy, a każdy popis nie zaczynał się z reguły utworem Uparty koń na biegunach, a kończył Marche Miliiaire, granym na osiem rąk. To, co Virgie grała w jednym roku, Cassie powtarzała w następnym (robiła bowiem wyraźne postępy), a Missie Spights miała to dostać w przyszłości jako jeszcze jeden krok naprzód.“(7)