„Kiedy to wszystko się stało, jeżeli w ogóle się stało Co „to wszystko" zresztą Kartka wydarta z bloknotu była z bardzo lichego, taniego papieru. Czy świadczyło to o tym, że wówczas trudno było w ogóle o papier Na karteluszku nie było żadnej daty. Ileż więc lat przechowywała go u siebie I jeżeli miał to być dokument, to może ją przed czymś lub przed kimś bronił Coraz dziwniej. Nagle skupił się i jakby przeniósł w duszę Wandy Wachickiej, wszak jako syn mógł, zdawałoby się, w nią się wczuć. Owszem, wczuł się — ale rezultat tego był ta
1— Słowacki wysp tropikalnych
ki, iż... iż jeszcze raz zrozumiał to samo — mianowicie, że układ psychiczny matki był na wskroś konspiracyjny, tak że łatwo można było, żyjąc przy jej boku przez całe życie, właściwie nie wiedzieć o niej wszystkiego. Mogła, owszem, istnieć wyrwa w jej biografii. Czy miałże ją wypełnić własną fantazją Nonsens! zawołał do siebie, ale zarazem uczuł, że może to wcale nie jest takim nonsensem.
— Czy pani w życiu kiedyś się czegoś bała — spytał pozornie ni stąd, ni zowąd kucharkę, kiedy już wszystko było spakowane. Puste szafy, kredens, puste szuflady. Ukrzyżowany Chrystus z kości słoniowej już nie wisiał nad wezgłowiem obecnie gołego łóżka pani Wachickiej, o pasiastym, tak zwanym angielskim materacu. Na podłogach porozrzucane były resztki papieru do pakowania, stare podarte gazety, wióry i słoma, którymi poopychywano kruche i mogące się stłuc przedmioty. Wachicki już położył na stół swój neseser i pakował doń piżamę.“(5)