„Miał przecie już cały maleńki folwark, rzekli do niego.
Daniel uśmiechnął się zlekka na to, że — trudno byłoby o piękniejszy folwark — gdyby tak jeszcze z kilka pastwisk więcej.
Ale jeśli będzie dalej tak pracował, jak dotychczas, to mógłby wkrótce jeszcze kilka łąk dokupić
O tak, Daniel nie uważał tego za niemożliwe.
Panów zaproszono do wnętrza i poczęstowano mlekiem — pib, odsapnęb i znów pili. Stara służąca dostała całe dwie korony. Eleganccy ludzie, bogaci panowie, Daniel czuł się dobrze z nimi. Towarzyszył im z powrotem i aż do wsi zaniósł ich plecaki.
Po drodze panowie dalej jeszcze mówili o Torahuzie i pytali, czy jest tam dosyć lasu
—Jakto — na opał Wielokroć więcej, niż dosyć. Jaka część góry należy do niego
Daniel wskazał — Po tej stronie dobre pół mili, tyleż do szaletu sąsiedniego, do drugiej Torahuzy, po tamtej stronie góry.
Gdy się we wsi rozchodzili, panowie zapytali — Czy sprzedałbyś swą posiadłość
Daniel spytał w odpowiedzi — Sprzedać ją — Panowie żartowali chyba, byli to swawolni ludzie, przyjemni ludzie — —
— To wcale nie był żart, — powiedział ten, który był doktorem.
— Sprzedać —rzekł Daniel. — 0, nie, przecież muszę mieć dla siebie.
Rozeszli się każdy w swą stronę, a Daniel powrócił do domu. Otrzymał całe pięć koron od tego, który był adwokatem.“(16)