„Poczynając od dysypatywnych struktur subkomórkowych, ustrój ma możliwość zlikwidowania zagrożenia swej wewnętrznej równowagi. Dzieje się to w naszym organizmie bezustannie, jest więc jednym z istotnych atrybutów życia. Uchwytne dla nas zmiany jeszcze do niedawna rozpoczynały się dopiero na poziomie komórkowym i tkankowym. Opisano w nim tzw. stany przedrakowe, o których po dziesiątkach lat obserwacji klinicznej można powiedzieć jedynie to, że częściej z nich niż z tkanki niezmienionej może się rozwinąć rak. Natomiast nie można już stwierdzić, że z określonej mianem przedrakowej, danej (obserwowanej) zmiany rozwinie się nowotwór! Nie mając innych możliwości rozpoznawania, zmiany take z reguły wycinało się lub tylko pobierało z nich wycinki do dokładnych badań histopatologicznych i na tej podstawie wnoszono o konieczności oraz rozległości leczenia. Obecnie takie stany
będzie można obserwować coraz powszechniej in situ (przyżyciowo nie usuwając z organizmu) dzięki magnetycznemu rezonansowi jąder atomów, które właśnie tworzą te zmiany. Podobnie jak w pierwszym — całkowicie odwracalnym — etapie zawału serca, we własnych badaniach (z P. Lauterburem i H. MendocaDias w 1980 roku) zwróciliśmy uwagę na równie wczesne możliwości rozpoznawania stanów przedrakowych.“(6)